Μέσα από Σένα

Κάπως έτσι (…) στο σήμερα.

 Εγώ να σου μιλάω για αγάπη κι εσύ για το πόσο ροζ είναι ο τοίχος στο καινούργιο μας διαμέρισμα που μόλις βάψαμε

Μπήκα μέσα, έκατσα στο πιάνο. Μπήκες πίσω μου. 

                                                                              Κάτι σε απασχολεί, το νιώθω στον αέρα. 

Παίζω την αγαπημένη σου μελωδία και την αλλάζω κάπως έτσι ώστε να νευριάσεις, να με κοιτάξεις ενοχλημένος (ακόμα πιστεύω πως κατά βάθος σ αρέσει έτσι όπως την έφτιαξα σήμερα-τώρα)…

''Ωραια μπορείς να σταματήσεις;'' Μου λες και με κοιτάς όπως κάθε φορά που πιάνεις τον εαυτό σου να αναλογίζεται αγάπη.

Θες να ασχοληθώ μαζί σου. 

Κι εγώ το θέλω όμως οπότε αποφασίζω πως ίσως στ’ αλήθεια να σε πειράζει, έστω λίγο, και σταματάω. 

Σε κοιτάω στα μάτια ενώ σε κρατάω στα χέρια . Κάτι σε απασχολεί το νιώθω στον αέρα. 

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Θα μου πεις μόνος σου. Αν σε πιέσω ποιος ξέρει

                                            
                                                                       (…)

[«]Εγώ φοβάμαι περισσότερο από σένα...[»]

Αγαπάμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο...
Ελπίζω ο δικός μου να φαίνεται (!) κι αν δε μπόρεις να τον εξηγήσεις να μπορείς να τον καταλάβεις...

Τιτλος

Δεν ξέρω ποιες είναι οι αναστολές μου και ποιες όχι. Όμως να κάνω λέξεις κάτι που δεν ξέρω; Θα το αδικήσω γιατί το αφηρημένο είναι αόριστο, ασαφές όπως η φαντασία ενός παιδιού η απλά ή αγάπη μου για σένα…

Το κακό με τα σημάδια είναι πως σου τραβούν κάθε προσοχή. Σε κρατούν πίσω.

Είτε γιατί σαν κάθε πληγή χρειάζονται κι αυτά τη φροντίδα τους, είτε γιατί φωνάζουν πάνω σου και πρώτος εσύ καθώς τα παρατηρείς, σαστίζεις –ίσως –, κι έρχεσαι αντιμέτωπος με τα συναφή στην όψη τους, και στην καινούργια σου υφή.

  

Θυμίζουν.    Συγκρατούν.    Αναπαράγουν. 

Κι όλο αυτό σε φέρνει πίσω γιατί άνθρωπος είσαι και συ και η καρδιά σου είναι πιστή και συνεπής με τα πάθη της, και δεν αποδέχεται άλλα πριν ξεπεραστούν τα προηγούμενα.

Ξεχνάς λοιπόν, γιατί ανεξίτηλο είναι μονάχα το παρόν, και στο παρελθόν σε κρατάει μια επιλογή που σε θέλει εκεί - σε χρειάζεται, και η προσπάθεια να θυμάσαι…

Ξέρεις, είναι αυτό που σε πιάνει ώρες ώρες  και χρησιμοποιείς το ''θα'' ή το ''αν'' ενώ το ''δεν'' είναι δεδομένο και το ''μετά'' το ζητούμενο.

Κι αυτό σε φέρνει πίσω, χειρότερα δε βγάζει πουθενά.

Στιγμιότυπα...

Για στάσου λίγο μείν' εδώ...
"Η Σ. είναι αυτή στη μέση;"  "ναι"
Στιγμιότυπα...Μαζεμένοι σ'ένα πάρτυ μεταξύ γνωστών αγνώστων, παίζει το αγαπημένο μας τραγούδι. Φίλοι.
"00.30, πρέπει να φύγω, καληνύχτα"
Έλα να γίνουμ' ένα, φωτιά στα φρένα...
Δε λέει να φεύγεις στη μέση του τραγουδιού...Στιγμιότυπα.Οι μισοί να χορεύουν, οι μισοί να τραγουδάνε.Πίσω μου άφησα φεύγοντας τη Σ. αγγαλιά με το Μ.( το κάρμα της), τη Μ. προβληματισμένη από μια ξένη συνείδηση...
Στο δρόμο ησυχία. Δε λέει να φεύγεις στη μέση του τραγουδιού...
μα σ' αγαπώ και μ' αγαπάς και έτσι κυλάει το όνειρό μας (!!)
Και έτσι διακόπτεται η ησυχία του δρόμου... Κοντοστέκομαι κάτω από το μπαλκόνι να ακούσω.Στιγμιότυπα. Τραγουδούν όλοι τους, τραγουδώ κι εγώ.

Σ' αγαπάω μόνο                     εγώ μόνο εγώ, Στάσου λίγο, μη φεύγεις, μη φεύγεις...μη...

Κι έτσι έφυγα, καβάλα στο λουιζάκι, στον ήσυχο πάλι δρομο...

Ναταλία Κ.

Ωδή στην απομακρυσμένη φίλη...

<<16/2/2010   00.30     Μόλις μπήκα στο σπίτι. Είμαι στο δωμάτιό μου,κρυώνω. Όπως κρυώνεις όταν είσαι πολύ στεναχωρήμενη, σα να νιώθεις ένα κενό,σα να σου λέιπει ένα μέλος. Εκπέμπω παγωνιά. Σκέφτομαι πως θα μου λείπεις μα και πως θα περνάς καλά.Ξέρεις,ενώ θα φύγεις, δε θα χαθούμε. Θα ζεις κι εσύ στον δικό μου κόσμο γιατί εγώ σε έβαλα εκεί και δεν θα βγεις μέχρι εγώ να το αποφασίσω. Και θα θυμάμαι κάθε στιγμή. Όπως τότε που σου ψάχναμε μπότες. Ή το sleepover στης Δ. Και κάθε στιγμή θα σε φέρνει πιο κοντά. Καλή τύχη.>>
Νομίζω πως ακούω τον ήχο της φωνής σου...
9 μήνες και 23 μέρες μετά, ακόμα με πιάνουν κρίσεις κατά καιρούς. Θυμάμαι. Θυμάμαι και το πριν, θυμάμαι και το μετά. Το κεφάλι μου γεμίζει με σκέψεις που εναλλάσονται πολύ γρήγορα. Τσαφ! μια ώρα μετά την απογειώση αγγαλιά με τη Στέλλα στα λιοντάρια να κοιτάμε το τρεχούμενο νερό-έφυγε (!). Τσαφ!μισό μήνα πριν, έκπληξη στα γεννέθλιά μου κι είσαι όμορφη. Τότε ήξερα και μετρούσα την κάθε στιγμή. Τσαφ!μαθαίνω πως θα πας στην άλλη ακρη του κόσμου και ακούγεται στα αφτιά μου σα φάρσα...
Τώρα ανυπομονώ να μαθαίνω νέα σου και πάντα νιώθω τύψεις όταν ξεχνάω να σου γράφω. Και ο χρόνος περνά. Και το να διαβάζω για σένα με κάνει να ξεχνώ, αλλά κάθε φορά παλέυω να φανταστώ τη φωνή σου να διαβάζει το κείμενο...
Δύσκολοι οι αποχωρισμοί, δύσκολα και τα αντίο, αλλά τίποτα δεν είναι απόλυτο. Είμαστε παρελθόν και μέλλον και παρών αφού όλα υπάρχουν μαζί, ταυτόχρονα..."Ι 'll be there as a taste on your cheek, so you can remember" έγραφες...
Ναταλία Κ.

''Μα κι εγω δεν το ειπα για αστειο...'' (!)

` Εμ, εγώ βασικά κάνω αυτό το λάθος...
` Δεν πειράζει, όλοι αυτό κάνετε...
` Αυτοί που ξέρουν. Εγώ δεν ξέρω...
      Ξεκινάω... 
                                                                             Πάση 
(Σταματάς για να μ ακούσεις λίγο μα γεμίζει η σιωπή πριν καν αρχίσω. Εικόνες, σκέψεις που έκανες μα δεν πρόλαβες ή και που πρόλαβες να κάνεις...)

` Θα το ακούσουμε όλο,σωστά; 
` Ναι καλέ όλο..τι τώρα 
  
               (...)

` Αυτό. Πως ήταν;... (;)
` Δικό σου;
` Ναι. Θυμίζει τίποτα;
` Όχι.   Θα πρεπε;
` Όχι .Γι αυτό το λέω
` Ναι είναι πολύ ωραίο, μα πιο πολύ μου άρεσε που έτρεμαν τα χέρια σου... Φεύγω. Γεια
` Έι δεν είναι αστείο!
` Μα κι εγώ δεν το είπα για αστείο . . . (!)

Κι έμεινα με μια σιωπή γεμάτη, που φωνάζει δυνατά...  κι ακόμα να κρατάω το ενδεχόμενο... 

Φθινόπωρο.

Άλλαξε η ώρα. Μπήκε Νοέμβρης.Καλό μήνα... Είναι παράξενο. Σου λένε ότι έχει μπει το φθινόπωρο από το Σεπτέμρη, κι εσύ το δέχεσαι, γιατί λογικά έτσι θα είναι. Και οι βροχές? πότε ξεκινήσανε οι βροχές? Και τα κρύα? Πότε επιτέλους θα ξεκινήσουνε τα κρύα? 

  Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να νιώθω μια νοσταλγία για αυτήν την εποχή που εδώ στην Κρήτη φαίνεται να μην υπάρχει Έβλεπα φωτογρφίες με κόκκινα φύλλα και προσπαθούσα να πιάσω το συναίσθημα, αλλά τίποτα. Μετά βέβαια αντικατέστησα το χειμώνα με το φθινόπωρο,κι έλεγα οτι απο το Νοέμβρη μέχρι το Μάρτη έχουμε φθινόπωρο. Και χειμώνα, μια φορά τα πέντε χρόνια...

  Τώρα πλέον δεν μπερδεύομαι, θεωρητικά τουλάχιστον. Απλώς έχω καταφέρει να ταιριάξω το δικό μου φθινόπωρο με εμπείριες, αφού δεν έχω αξιωθεί ακόμα να δω κόκκινα φύλλα. Τώρα πλέον φθινόπωρο για μένα είναι το άνοιγμα του σχολείου και όλες τις χαρές και τις λύπες που συνεπάγεται αυτό. Φθινόπωρο σημαίνει η πρώτη ζεστή σοκολάτα, οι πρώτες χοντρές κάλτσες, το κυνήγι της θαμμένης ομπρέλας. Κάθε φθινόπωρο συνειδητοποιώ πόσο όμορφα μυρίζει το βρεγμένο χώμα και κάθε φθινόπωρο δέχομαι πως θα μείνω έξω από τη θάλασσα για άλλους εφτά μήνες. Φθινόπωρο σημαίνει νοσταλγία του καλόκαιριου αλλά και νοσταλγία του χειμώνα. 

  Κι αν κάποιος με έβαζε να μιλήσω για το φθινόπωρο όπως εγώ το βιώνω με μια λέξη, θα το έλεγα γλυκό.

                                                                                                                           Ναταλία Κ.