avant hier

Παρακαλάω και είναι στιγμές που ικετεύω,
δεν ξέρω γιατί το κάνω,
ίσως είναι το μόνο που απέμεινε,
βλέπεις το περιθώριο προς τα κάτω
αλλάζει πιο εύκολα, πιο αποτελεσματικα..
Σπρώχνω το χρόνο, τις στιγμές, τα πάντα να πάνε παρακάτω,
κι εσύ;

Εσύ υπάρχεις για να μου υπενθυμίζεις τι μπορώ να κάνω και τι όχι,
τι θέλω να έχω και τι δεν αντέχω.

ποσο χειροτερα ειναι ολα χωρις εσενα

Αλλα και για να νικας,υπαρχεις                               και να καταστρεφεις (φυσικα)
σε καθε συγκριση                   το παρον...
Εσύ απλά υπάρχεις                                         απλα
                                                 να μου θυμίζεις την ελευθερία,
να παίρνεις όνειρα

να επιστρέφεις εφιάλτες,

να φωνάζεις ψέματα           να εννοείς αλήθειες..

   Εσύ υπάρχεις για να υπάρχει η απουσία σου.

                                   Εσύ υπάρχεις γιατί υπήρξες.

Εσυ υπάρχεις ενώ εγώ;

Παγώνω... Περπατάω στους δρόμους και σκέφτομαι...
Γεμίζουμε τετράδιο, έχει πλάκα να σκέφτεσαι στο μαζί, εννοώ ξέρεις είναι περίεργο...

"Δεν έχεις τίποτα, κι αν λες για εκείνο έχεις καιρό να το κάνεις" έτσι μου είπες.

Θυμάμαι στο αεροδρόμιο,
στα σκαλιά κάτω από το σπίτι σου,
το πρώτο τραγούδι, και το δεύτερο,
καλά τα τραγούδια τα θυμάμαι όλα,
το βραχιολακι στην άλλη άκρη του κόσμου,
εφηβεία, εκδρομή.
Πάντα μας φτάνω ως την πόρτα.
Μόνη μα πάντα μαζί σου!
Κι όμως με κρατάς ακόμη,
δεν ξέρω αν γίνεται τυχαία,
μα σ ευχαριστώ που βοηθάς να μη σε χάσω
ξέρουμε κι οι δυο πως σε χρειάζομαι.

Κι όσο για σήμερα και χτες,
μην απορείς αν σε ακουμπάω πολύ,
είναι που έχω μάθει να ακούω με τα χέρια.
Κι αν σε κοιτάζω πολύ είναι γιατί, να,
μιλάω με τα μάτια.
Κι όταν γυρίζω τους ώμους μου σε σένα   και μου γελάς   
μην απορείς που επιμένω
είναι ο τρόπος μου...

Περνάει ο καιρός...
Οι σημερινές εφημερίδες θα είναι χτεσινές αύριο.
Μα εγώ θα την κρατήσω ανάμεσα σε όσες άλλες κι αν περάσουν, κι ας μην υπήρξε πρώτη μα τελευταία σελίδα, κι ας είναι πια τόσο χτεσινή που έχει αρχίσει να σκίζεται σε κομμάτια, και τσαλακωμένη βρίσκεται σ ένα συρτάρι.
Κι ας γελάμε κι οι δυο εκείνη τη φωτογραφία κι ας κρύβονται σκέψεις σε μένα κι αλήθεια σε σένα ενώ τώρα συμβαίνει το αντίθετο.

Λένε πως η μόνη αποτυχία είναι να μην προσπαθήσεις,
κι εσύ φώναξες κι εγώ απέτυχα και τώρα αν θες μπορείς να νιώσεις τύψεις.
Πρέπει να πάω ένα ταξίδι να αλλάξω παραστάσεις, μα τώρα πια τα καταφέρνω τόσο καλά με το μυαλό μου να γυρίζω πίσω εκεί που θέλω ίσως και να μην έχει νόημα...

Αν ο Θεός ήθελε να πετάμε θα μας έδινε φτερά..

Με την ίδια σκέψη,
όχι με κάποιο όνομα
μα με το όνειρο που αφήνω στο σπίτι
στις δικές σου σελίδες-αλήθεια με υπογραφή...

Μυρίζεις ωραία 
Δε μπορώ να περιγράψω
επιμένεις κι εγώ εξακολουθώ
στην ίδια σκέψη
να παραμένω σ εκείνη

Μηχανικά με προσπάθεια χωρίς εσένα,
χωρίς όνομα, αλλάζω.
Αλλάζω αρα Ζω...
Δεν ξέρω,
ενώ γνωρίζω πως έχω κάπου να γυρίσω
για να ξεχάσω ή μάλλον να θυμηθώ(είναι εκεί που διαλέγεις τι κρατάς).
Πάντα έχω, και πάντα θα έχω, κι ενώ θα με αλλάζει, θα είναι ότι μονιμότερο έχω...

Eλύτης ...

Όσο  υπάρχουνε    Αχαιοί   θα    υπάρχει   μία     ωραία     Ελένη

και    ας     είναι     αλλού     το    χέρι    αλλού    ο    λαιμός
Κάθε καιρός κι ο Τρωικός του πόλεμος.
Μακριά     μέσα    στ' απώτατα    βάθη    του   Αμνού

ο πόλεμος συνεχίζεται.

Ναταλία Κ.

!

... είπα την πρώτη Συγνώμη!
Ναι σου λέω!
την πρώτη μου.
Την εννοούσα και καταλάβαινα την κάθε συλλαβή!

 ίσως εΣύ
να Γνώριζες
τα πρέπει και τα Μη...

Έκλεισα το πρώτο μου κεφάλαιο. Χάρηκα κι ας είχα κάνει λάθος.
Είπα την πρώτη μου συγνώμη και δεν είναι και λίγο! Ενθουσιάσου!