Μου εμαθες να μετραω αρα το σωστο ειναι να σου πω ποσα αστερια εχει ο ουρανος...

Είναι λίγο, να σε κοιτάω στα μάτια, ακόμα κι έτσι,
να κρατάω το χέρι σου όταν φοβάμαι να το σφιξω...

Η δύναμη του θέλω βλέπεις...

Είναι λίγο να περπατάω δίπλα σου όταν τα αστέρια είναι πάνω από μας.
Κι ακόμα λιγότερο είναι να με κοιτάς εσυ έτσι, αισθητα λιγο.

Παραξενο το πως και το τι, είναι αρκετό ή όχι.
Μα εγώ βλέπεις, φοβάμαι τη δύναμη του θέλω, οχι μονο για μενα...

Χτες, έφυγες πάλι.
Όπως κάθε φορά δεν κοιταξες πίσω.
Σκεφτόμουν γιατί όχι(;)
εννοώ,
εγώ θα σε κοιτουσα σίγουρα.
Μέχρι να στρίψεις αριστερά και να περιμένω πάλι το αύριο.

Πόσο όλα μπορεί να είναι στο μυαλό μας και πόσο όλα μπορεί να είναι σχετικά(;) όπως λέει ένας φίλος...

Με τρομαξες χτες, μου έδωσες το χέρι σου, μου είπες "κράτα με", έκλεισες τα μάτια και ξεκινήσαμε. Εγώ δε ρώτησα. Μακάρι να μην κάνω λάθος αυτή τη φορά.
Εσύ δε θα κάνεις, αφού σε κρατάω...

αραγε

"...Καταλαβαινω οταν μου γυριζει την πλατη.
Οταν δε μου μιλαει ουτε με τα ματια.
Καταλαβαινω, το εχω ηδη ζησει.
Μα ομως...Δεν ειναι το ιδιο"

Το παραπάνω άκουσμα ανήκει στο είδος ατονικής μουσικης, που εγω προσωπικα δε μπορω να καταλαβω, δυστυχως. Μην αλλαξεις την ενταση ομως γιατι ολα ειναι χρωματισμοί και συνηχισεις που χαλουν αν δυναμώνεις και το αντιθετο κατα τη διαρκεια.

Σύνθεση Ασημίνα Κατερίνη.
Ζωντανή ηχογράφηση Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης 25/04/2010

μαζι σου

Έψαξες και βρήκες. Ακόμα και χωρίς να ξέρεις τι ζητάς.
Σου πήρε χρόνο μα γνωρίστηκες καλά με την αξία.
Αγάπησες τους έξυπνους ανθρώπους, σκάλωσες λιγάκι και με τους όμορφους, ίσως περισσότερο απ όσο πρέπει, μα βρήκες.
Μεγάλωσες με τον καιρό, μίλησες για αγάπες και ξένες καρδιές, τραγούδησες δίπλα σε θάλασσες. Ερωτεύτηκες, πληγώθηκες και πλήγωσες έδωσες κι αν πήρες λιγότερα και κάθε απολογισμός ήταν επίπονος δεν πειράζει, περασμένα ξεχασμένα...

Περνούσαμε χρόνο μαζί, δε με κοιτούσες συχνά στα μάτια μα ούτε έκανες σχέδια όπως εγώ. Μια μέρα καθόμουν έξω στο μπαλκόνι και με πλησίασες. Εκατσες δίπλα μου και ρωτησες αν θέλω παγωτό. Εγώ που μπορούσα να σε διαβάσω κατάλαβα πως κάτι ήθελες να πεις και δεν ήξερες πως. Με κοιταξες για δυο στιγμές και χάρηκα για τα καινούργια σου μάτια....
Ήξερα πια τι σε βασανίζει. Μπερδευτηκες και λογικό, γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν τι είναι αυτό που μας κάνει κάτι παρα πάνω. Το θέμα είναι να κατακτήσεις την ουσία.

Να, έχεις ένα δεύτερο εαυτό δικό σου και μόνο. Σε εμπιστεύομαι, σ όσους έρωτες έμαθες το φως θα δώσεις πια άλλο σκοταδι να παλευουν, σε εμπιστευομαι και ξερω πως θα σαι μονη σου για παντα... Ετσι γιατί στο μυαλο μου θα εισαι ελευθερη...! Σε εμπιστευομαι...

N_

Θελω, να σβησω καθε ηχο και να σωπασω καθε φως.
Φτανει πια με τοσα φωτα.
Να μεινουμε συ κι εγω.
Να παιζω κιθαρα και να τραγουδας.
Να ακουω τη φωνη σου και την κιθαρα μου.
Τη μουσικη μου και τη μουσικη μας.

___________________________________________________________________________

Διαβασα καπου...

"Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι θες. Δεν ξέρω τι θέλω. Φοβάμαι για μας, για όλο αυτό.
Χτες το απόγεμα ήμασταν στη θάλασσα κι εσύ έπαιζες κιθάρα και τραγουδούσες. Παρατηρούσα τα χέρια σου. Δεν ήθελα κάτι άλλο, απλά αυτό, να κλείνω τα μάτια και να είσαι δίπλα, να σ ακούω να τραγουδάς και να παίρνεις αναπνοές που και που. Αχαριστία δεν είναι κάτι περισσότερο από την παρουσία σου στο σκοτάδι;"

.

τα κομμενα φτερα

Με ζηλευες. Έτσι μου είχες πει πριν καιρό.
Όλοι ήξεραν το όνομα μου, αρκετοί με φώναζαν μικρή χαιδευτικα, ενώ άλλοι σχολίαζαν πόσο μακριά μπορώ να πάω.
Εγώ πίστευα σε μένα και ήμουν ευτυχισμένη, και φυσικα δε με ενοιαζες εσυ.
Γύριζα σπίτι κάθε φορά καλύτερη, δυνατότερη, πιο έτοιμη.
Δεν έλεγες τίποτα, όμως κανείς δεν σου έδινε σημασία, βλέπεις όλοι κοιτούσαν εμένα, και συζητούσαν για μένα και συ τους άκουγες και ζηλευες.
Δεν το είχα καταλάβει μέχρι που το είπες, όταν ήσουν πλέον ασφαλής, βλέπεις εσύ ήξερες καλύτερα από κάθε άλλο να κάνεις τον εαυτό σου ότι θες, να αποφασίζεις πέρα από κάθε παρόρμηση.
Μα τώρα, καιρο μετα, δες πως έχουν τα πράγματα, φυλακίστηκες στην αλλαγή, κι εγώ μαθαινω να ζω σιγα σιγα...
Και δεν ξέρω αν πρόσεξες μα λείπεις ακόμα και τώρα εγώ είμαι εδώ, δεν απέχω μαζί με σένα.
Παλι ομως δεν τα κατάφερα όπως εσύ.
Εγώ έμεινα εγώ, απλά έφυγα γιατι στο μαζί, αναγκαστικά έβγαινα δεύτερη και σε αντιθεση με σενα δεν το αντεχω.
Δεν ξέρω αν είδες μα λείπεις κι εγώ επέστρεψα, μονη μου, μα όμως λείπεις κι ετσι πάντα θα μου λείπεις...
Γιατί κανείς δεν είναι σαν κι εσένα και γιατί ακόμα να μαθω να κάνω τον εαυτό μου οτι θέλω...