Α.Α

Η καρδία είναι ο μετρονόμος της αναπνοής.
Όταν παίζεις, λένε, μουσική οι χτύποι της κι αναπνοές ακολουθούν το ρυθμό.
Εγώ δες μερικές φορές ξεχνιέμαι, χάνω το μέτρημα, τους χτύπους, και παίρνω προκαρδιες αναπνοές. Έτσι με πιάνει μια ζάλη.
Όπως αυτή μετά από ένα μεγάλο φιλί.
Δεν αναπνέω σωστά.
Κλείνω τα μάτια και χάνω το μέτρημα πάλι.
Το νιώθω να μαζεύεται ανάμεσα στα μάτια.
Για να καταλάβεις, είναι αυτό που νιώθεις αφού έχεις εστιάσει καμπόση ώρα σ ένα σταθερό σημείο.
Συμβαίνει όταν τραγουδάω με όλη μου την καρδιά.
Όταν έχεις το ένα σου χέρι στη μέση και το άλλο στο λαιμό μου.
Και πιο παλιά, πιο έντονα, ήταν μετά την προπόνηση. Όταν ξάπλωνα στο γήπεδο.

Είναι πιο όμορφο απ ότι μπορώ να περιγράψω.

Λυπάμαι αν φαίνεται λίγο. Αλήθεια για μένα είναι σπουδαίο. 

μια φορα κι εναν καιρο...

...είχαμε παει λέει στο χωριό. Εγώ η μητέρα μου ο αδερφός μου κι ο Μπαμπάς. Μολις φτάσαμε χαιρετίσαμε τη γιαγιά, και πήγαμε στη θάλασσα όπως είχαν υποσχεθεί στο Στάθη για να έρθει μαζί μας. Φορούσα το αγαπημένο μου καπέλο. Γενικά δε μου αρέσει να μου παίρνουν τα πράγματα μου και τότε περνούσα κρίση με τον αδερφό μου και δεν τον "ήθελα" καθόλου, ούτε πολλά πολλά ούτε παρεακι. Κατέβηκα από το αυτοκίνητο κι εκείνος μου το πήρε κι άρχισε να με κοροϊδεύει που δε μπορούσα να το φτάσω καθώς το είχε σηκώσει ψηλά με το δεξι του χέρι. Όταν κατάφερα να το πάρω πίσω μετά από λίγη ώρα, το έδωσα στη μαμά για να το "προστατέψει". Ο αδερφός μου ποτέ δε φορούσε καπέλο και αν δεν τον κυνηγούσε ο μπαμπάς κι η μαμά με τα αντηλιακά και τα καπέλα θα είχε καεί 100 φορές!... Έτσι εκείνη σκέφτηκε ίσως πως είναι ευκαιρία να μάθει να φοράει καπέλο. Του το έδωσε λοιπόν. Εννοείται πως περίμενε από εμένα να καταλάβω, κι ας ήμουν 8 χρονών περίπου τότε...

Αυτό φοβάμαι περισσότερο από τότε:
να σου δώσω τους στίχους μου
να τους τραγουδάς,
κι αντι να μ αγαπήσεις να τους πάρεις μονάχα,
κι ύστερα να τους δώσεις στον επόμενο
για καινούργια μουσική, δεν ξερω.
Να υπάρχω ως γαμάτη στα μάτια σου κι όχι ως δική σου.
Να σου δώσω ζωή,
κι εσύ να την ξοδέψεις αλλού...
Να σου μαθω να ζεις κι εσυ να μαθεις σε αλλους,
με τις δικες μου
ως πιο σωστες για γνωση
λεξεις...  

Υ.Γ.Το σόου το κάνει ο τραγουδιστής πάντα...

 Νατα μου ευχαριστω για το μειλ με τις(την) φωτογραφιες...!

"12 παρα 10! οτι και καλα στις 12 τελειωνουν ολα"

* Έχεις περάσει ξανά από δω;
* Όχι...

* Είδες; Εγώ είχα έρθει όταν εκείνος με έφερε. Μετά τον μισούσα για καιρό, όχι για το δρόμο που έγραφε τα ονόματα μας, αλλά, γενικά. Μέτα μου πέρασε ας πούμε.

* Λες να μισήσω κι εγώ εσένα;
* Θα μ αγαπάς πάντα περισσότερο...
* Κι αν όμως
* Δεν! είμαι εδώ. Κοίταξε με.
* Εντάξει...
* Τι ώρα είναι;
* 12 παρα 10...

* Σε 10 λεπτά θα σ αγαπώ μια μέρα περισσότερο. Πάμε όμως από δώ...

10/05/2011

Για σένα που δεν πρόλαβες να μάθεις.
Πως απ' όλους τους άνδρες εσένα θαύμαζα περισσότερο. Πως εσύ είσαι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος γι' αυτό που είμαι εγώ σήμερα. Πως με δίδαξες πολύ περισσότερα απ' όσα απαιτούσε ένα σχολείο.
 Ξέρεις, ήθελα να έρθω να σου μιλήσω. Να σου πω ότι εσύ μου ενέπνευσες αυτή την αριστερή πλευρά μου, το όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο.
Φυσιογνωμία ήρεμη, γαλήνια. Δέσποζες ανάμεσα στους άλλους: αγέρωχος στα παιδικά μου μάτια, ειλικρινής, δίκαιος μα και απτός...Λιτός λόγος, λιτή εμφάνιση. Καθόρισες τη ζωή μου σε πολλά σημεία. Μου έδινες έμπνευση και κίνητρα, το λόγο για να μάχομαι και να σκέφτομαι δυο φορές πριν μιλήσω. Ευχάριστος μα και λιγάκι μυστήριος. Ψαγμένος. Και με τη χαρακτηριστική μεγάλη μύτη...

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είσαι πάντοτε ο δάσκαλός μου. Εσύ που δεν πρόλαβες να μάθεις.
Σε τόπο χλοερό, σε τόπο αναπαύσεως. Στο καλό κύριε Δημήτρη...

Ναταλία Κ.

La Première jour! Mais moi...

-Απλά νιώθω μικρή...
-Κι εγώ έτσι ένιωθα. Καν' το επειδή το θέλεις εσύ...

Να δες εμένα με έχουν τιμωρήσει ήδη και δε με νοιάζει, λιγό πάνω λίγο κάτω.
Και χτες διάβασα ένα "μου" μέσα σε μια παρένθεση ξανά.
Και *Σ* τώρα που το σκέφτομαι έχουμε την ίδια δικαιολογία!
θα αναλύσω το συνειδητό και το υποσυνείδητο της υπόθεσης και θα σου πω.

λειπω δεν ειμαι εδω...
Δωσε μου τεσσερα να μπω.
Παμε! (επιτελους)

21/06/2011, 01.17

-Καλά είσαι;
-Ναι, γιατί;
-Να, σε βλέπω σε μια περίεργη φάση.
-Τι εννοείς;
-Σαν να ψάχνεις κάτι...
  Σαν να μην ξέρεις πού να ψάξεις, φοβάσαι, απογοητεύεσαι.
-Πού το κατάλαβες;
-Δεν ξέρω...
(...)
-Βολεύεσαι πρόσκαιρα, μα δε σου φτάνει.
-Ίσως...

~.~

Βολεύεσαι πρόσκαιρα. Βρίσκεις, δίνεις και παίρνεις χάδια, από δω κι από κει. Μα δε σου φτάνει. τα χάδια δεν τ'αρνείσαι, πώς να τ' αρνηθείς άλλωστε; Παίρνεις αγάπη απ' όπου σου δοθεί: από μένα, από αλλού... Κι όμως. Δεν είναι ποτέ η μορφή που ψάχνεις. Love comes in many guises...

 Η αγάπη έρχεται με πολλές μορφές. Εσύ ακόμα αναζητάς τη δική σου. Όλα είναι λίγα, τίποτα δε σου είναι αρκετό. Και συνεχίζεις να αναζητάς, αβέβαιος. Σαν κι εμένα. Δραπέτης ενός κοινού ονείρου.

Μα δε χρειάζεται να ψάξεις πολύ.

Άνοιξε το παράθυρο, ξάπλωσε στο πάτωμα.

Άκου τη νύχτα, το δρόμο.

Άκου τον υπόκωφο θόρυβο, τον ήχο της ζωής.

Άκου το σώμα σου. Άκου εσένα.

Ακούς;

αφιερωμένο...

Ναταλία Κ.