Aν κι εμένα μου αρέσει πολύ εδώ.

Ναταλία Κ.

φωνές

Αν δεν θες ν' ακούσεις, η φωνή μου ποτέ δε θα 'ναι αρκετά δυνατή.
Κι εγώ μάλλον είμαι πολύ ασταθής ,καταπώς φαίνεται, μα όχι, δε δέχομαι να σου φωνάξω για να ακούσεις. Όχι σε σένα. Αν ήθελες ν' ακούσεις θα σιωπούσες.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κι εσύ να μην ανησυχείς. Την κρατάω τη φωνή σου, την ακούω. Αλλά όχι πολύ συχνά, για να μην τη συνηθίσω. Πολύ με έχει συγκινήσει.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Κι είχε και μια φωνή βαριά, βραχνή, τραχιά. Από αυτές που κάνουν τις λέξεις να ακούγονται πιο όμορφες." 
Κι ύστερα πώς ν' αντισταθείς;

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Νομίζω πως ακούω -
τον ήχο της φωνής σου.
Νουράκι μου.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι και μια φωνή που σπάνια τραγουδάει. Τόσο σπάνια που νομίζω πως τραγουδάει μόνο για μένα. Κι είναι κρίμα που ο υπόλοιπος κόσμος δεν την ακούει.
Ίσως είναι και καλύτερα έτσι όμως. Γιατί την ακούν αυτοί που πραγματικά θέλουν.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ναταλία Κ.

22/04/2012

Στην πραγματικότητα δε σε ενδιαφέρει και πολύ πώς νιώθουν οι άλλοι, αν εσύ αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου.
Κι όταν νιώθεις αρκετά καλά και για πολύ καιρό, τότε νιώθεις άσχημα για την συμπεριφορά των άλλων προς το φίλο σου.Το γεγονός πως τον χρησιμοποίησες για τη δική σου ικανοποίηση (όσο κι αν τον συμπαθείς και τον αγαπάς) σου διαφεύγει. Ακόμη κι αν σου το πει κι ο ίδιος (Ξέρεις με βασανίζεις, σταμάτα το.) εσύ θεωρείς πως ειναι λάθος κι άδικο να σου συμπεριφέρεται έτσι. Άδικο, ακόμη, θεωρείς που πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο άτομα."Γιατί να διαλέξεις; δεν μπορεί ο ένας απλώς να γίνει σαν τον άλλο;" Μα δε σκέφτεσαι όμως πόσο άδικο είναι και για τους δυό τους που πρέπει εσύ να διαλέξεις.  Πόσο άδικο είναι να σε ζητούν, να σε θέλουν, να σε αγαπούν ολόκληρο, όπως ακριβώς είσαι, με εσένα να μη σου φτάνει κάνει κανένας από τους δύο, όπως ακριβώς είναι.

Και καταλήγεις πως η ζωή είναι άδικη.

Ναταλία Κ.

Με γεια το σχεδιο λοιπον! Καλη αρχη...

Και
ισως
ξεχωριστος

να
ειναι
αυτος
που
κρατησες
για
καιρο,


οχι
αυτος
που
εκανες
καιρο
για
να
κρατησεις...

Φυλλα που δε φαινονται...

Δε θελω να γραφω πια. Μαλλον γιατι τις τελευταιες μερες συνηθισα στα ξεσπασματα και στους ανθρωπους γυρω. Στο τετραδιο μου ζωγραφιζω συχνα. Καποιες μερες με πιανει και κανω σπιτια, αλλες μερες διαδρομους που δεν φτανουν καπου κι αλλες φορες δεντρα. Στα δεντρα ξεκινω φτιαχνοντας τον κορμο υστερα το δαπεδο, το χωμα και τελος τα κλαδια και τα φυλλα. Μακρια και λεπτα κλαδια. Κανω πολλα φυλλα, γυρω απο τα κλαδια, το ενα πανω στο αλλο και συνηθως ειναι "φυλλα που δε φαινονται" μα νιωθω πως ετσι το δεντρο μου αποκτα πυκνοτητα και τριτη διασταση στον κηπο που του εχω φτιαξει...

Προσπαθησα να σας εξηγησω. Οταν παιζουμε μουσικη ερωτευομαστε ο ενας τον αλλο. Ετσι πρεπει. Οταν παιζουμε μουσικη χαμηλωνουμε για να ακουγομαστε ολοι, υπηρετουμε εναν κοινο εγωισμο που καταριπτει την εννοια του ορου. Γινομαστε αλλοι, δεν ειναι απαραιτητο να εισαι καλος για να παιζεις καλα... Εγω νιωθω πως δεν ειμαι καλη σε τιποτα, απλως τυχαινει να κανω τα πραγματα σχετικα καλα. Οταν παιζουμε μουσικη ολοι μαζι, κανουμε τεχνη. Δεν πρεπει να κανουμε εκπτωσεις στις απαιτησεις μας και σ αυτο που αγαπαμε. Οταν θελουμε καποιον δεν μας χρειαζονται τα μετρα ουτε οι οροι. Ετσι και η μουσικη ή ειναι ή δεν ειναι, δεν εχει περιπου.

Καλε μου, σημερα επαιξες ξεχωριστα. Ντρεποσουν που σε κοιτουσαμε ολοι αλλα δεν πειραζει... Η Ν λεει πως δεν ξερεις να ζεις με τους ανθρωπους γιατι ακριβως οι λεξεις εχουν αλλη σημασια για σενα, οπως και ο χρονος οπως και οι εννοιες. Και για μενα ετσι ειναι μαλλον, γι αυτο κανω τα πραγματα με αλλους τροπους, για να αποφυγω τις συγκρισεις. Προτιμω να ειμαι μια κατηγορια απο μονη μου παρα μια υποκατηγορια ισως χειροτερη απο καποια αλλη μεσα στα πλαισια των κανονικων και συνηθισμενων λειτουργιων. Σ αγαπω που διαφερεις. Δεν παιζεις με συναισθημα(μερικες φορες παιζεις- οταν ξεχνιεσαι) επειδη εισαι μικρος κι επειδη εχεις αποστειρωσει τη ζωη σου. Σκεφτεσαι τα λαθη μαλλον κι εκει. Τιποτα απλα θελω να ξερεις πως εισαι ξεχωριστος απο ιδιοτητα. Πως εισαι εξυπνος και ταλαντουχος, οχι πως αυτο σημαινει κατι για τους αλλους μα για μας σημαινει, εμενα κι εσενα. Ειναι αδικο να ξεχναμε και τις προδιαγραφες μας νομιζω. Δεν ξερω τι να σου πω απλα, δεν εισαι μονος. Μαθε, ακου, γνωριζε... Να δινεις και να μπορεις να παρεις... Να αγαπιεσαι αλλα και να αγαπας με το δικο σου τροπο. Να κανεις παντα τον τροπο σου καλυτερο απο των αλλων... Εγω αυτο προσπαθω, παντα στην αρχη θα σε δειχνουν κι ισως με ασχημο τροπο. Μα... Ξερεις.

Σ αγαπω πιστα
Η αρχηγος...

ΥΓ Θα μεγαλωσεις και θα καταλαβεις, μεγαλωνεις ηδη...

Και δε νομιζω...

...να πειραζει να ερωτευτω κι εγω τον εαυτο μου μια φορα, σαν παιδι...
Εξαλλου εσενα παντα θα σε θελω, σταθερη μου αξια.
Καληνυχτες!

/Ενω νιωθω γαματη(ειχα καιρο) εχω την αναγκη να σ αγγιζω περισσοτερο/