Προεπιλογικά

Άφησα ένα κομμάτι του εαυτού μου όταν με άφησες χωρίσαμε. Ξέρω πως δε θα γυρίσεις, μα ακόμα περιμένω αυτό το κομμάτι να γυρίσει. Και μέχρι τότε είμαι σαν σε αίθουσα αναμονής και δυσκολεύομαι να προχωρήσω, μα ούτε και να γυρίσω πίσω μπορώ. Γιατί αν δεν είμαι ολόκληρη δεν μπορώ να πάω πουθενά. Κι αν γυρίσω πίσω εσύ δεν θα είσαι εκεί, άρα δεν έχει νόημα.

Ίσως όμως αν δοκιμάσω να πάω παρακάτω, να βρω το χαμένο κομμάτι κάπου στην πορεία. Το κομμάτι του εαυτού μου που τόσο μ'άρεσε.
Λες;

Ναταλία Κ.

Παιζεις με τη φλογα εγω στο πα...(Που λεει και το ασμα!)

Κι εχω υποσχεθει στον εαυτο μου οταν μπορω να ξεφευγω απο τον καθενα να το κανω.
Ακομα κι αν αυτος ο καθενας ειναι ο Ενας ή σε καθε περιπτωση κατι σημαντικο για μενα.
Δεν εχω προβλημα να χτιζω και να γκρεμιζω.
Εχω προβλημα να χτιζω και να γκρεμιζουν.
Ετσι φροντιζω να τους προλαβαινω και να το χαλαω πρωτη...

Aν κι εμένα μου αρέσει πολύ εδώ.

Ναταλία Κ.

φωνές

Αν δεν θες ν' ακούσεις, η φωνή μου ποτέ δε θα 'ναι αρκετά δυνατή.
Κι εγώ μάλλον είμαι πολύ ασταθής ,καταπώς φαίνεται, μα όχι, δε δέχομαι να σου φωνάξω για να ακούσεις. Όχι σε σένα. Αν ήθελες ν' ακούσεις θα σιωπούσες.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κι εσύ να μην ανησυχείς. Την κρατάω τη φωνή σου, την ακούω. Αλλά όχι πολύ συχνά, για να μην τη συνηθίσω. Πολύ με έχει συγκινήσει.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Κι είχε και μια φωνή βαριά, βραχνή, τραχιά. Από αυτές που κάνουν τις λέξεις να ακούγονται πιο όμορφες." 
Κι ύστερα πώς ν' αντισταθείς;

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Νομίζω πως ακούω -
τον ήχο της φωνής σου.
Νουράκι μου.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι και μια φωνή που σπάνια τραγουδάει. Τόσο σπάνια που νομίζω πως τραγουδάει μόνο για μένα. Κι είναι κρίμα που ο υπόλοιπος κόσμος δεν την ακούει.
Ίσως είναι και καλύτερα έτσι όμως. Γιατί την ακούν αυτοί που πραγματικά θέλουν.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ναταλία Κ.

22/04/2012

Στην πραγματικότητα δε σε ενδιαφέρει και πολύ πώς νιώθουν οι άλλοι, αν εσύ αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου.
Κι όταν νιώθεις αρκετά καλά και για πολύ καιρό, τότε νιώθεις άσχημα για την συμπεριφορά των άλλων προς το φίλο σου.Το γεγονός πως τον χρησιμοποίησες για τη δική σου ικανοποίηση (όσο κι αν τον συμπαθείς και τον αγαπάς) σου διαφεύγει. Ακόμη κι αν σου το πει κι ο ίδιος (Ξέρεις με βασανίζεις, σταμάτα το.) εσύ θεωρείς πως ειναι λάθος κι άδικο να σου συμπεριφέρεται έτσι. Άδικο, ακόμη, θεωρείς που πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο άτομα."Γιατί να διαλέξεις; δεν μπορεί ο ένας απλώς να γίνει σαν τον άλλο;" Μα δε σκέφτεσαι όμως πόσο άδικο είναι και για τους δυό τους που πρέπει εσύ να διαλέξεις.  Πόσο άδικο είναι να σε ζητούν, να σε θέλουν, να σε αγαπούν ολόκληρο, όπως ακριβώς είσαι, με εσένα να μη σου φτάνει κάνει κανένας από τους δύο, όπως ακριβώς είναι.

Και καταλήγεις πως η ζωή είναι άδικη.

Ναταλία Κ.

Με γεια το σχεδιο λοιπον! Καλη αρχη...

Και
ισως
ξεχωριστος

να
ειναι
αυτος
που
κρατησες
για
καιρο,


οχι
αυτος
που
εκανες
καιρο
για
να
κρατησεις...