3

Πρέπει να το σταματήσω αυτο που γίνεται στο μυαλό μου κάθε φορά,
δε νομίζεις;

* Μίλησε μου για τότε. Ελααα, θέλω

να ξέρω. Ελαα!

* Ε, τι να σου πω, τότε...

* Τότε, τι;   (;)

* Τότε ήταν αλλιώς τα πράγματα...Θυμάμαι μια φορά που είχαμε παει στη θάλασσα, κολυμπουσαμε αρκετή ώρα, δε φοβόμουν το νερό, και προσπαθούσα πολύ για είμαστε δίπλα, ήθελα να μην φοβάται ούτε εκείνος.

* Μα σταμάτα! Σου είπα να μου πεις

τα σοβαρά, αυτά που είχαν γίνει!

* Μην επιμένεις σου το είπα και χτεςπως δε θυμάμαι!

* Μααα!

* Αυτό που σου λέω. Θυμάμαι λίγα πράγματα, πριν το ατύχημα.

  Πριν το ατύχημα, θυμάμαι εσένα πιο μικρή, και τις φράουλες κάθε καλοκαίρι. Τον γνώριμο ήχο από το χωριό, και το άρωμα των ανθρώπων. Του καθένα ξεχωριστά. Θυμάμαι και χρώματα νομίζω και το τρίξιμο της πόρτας που άνοιγε κι έκλεινε, τα κλάματα των παιδιών, τα δικά μου κλάματα. Θυμάμαι την προσπάθεια, τους βραδινούς εφιάλτες με το θάνατο σου, τα μάτια σου, το χρώμα τον μαλλιών σου, το χώμα μετά τη βροχή, τις λάσπες στο δωμάτιο, τις λευκές σκέψεις και τις σελίδες σε τετράδια γραμμένες για σένα. Τώρα δε με ενδιαφέρει να σου πω την αλήθεια. Κανείς. Τίποτα. Εσύ μεγάλωσες, αρκετά...

* Ομως...

* Δε μπορώ να κοιτάζω πια τον ήλιο. Δε μπορώ να με κοιτούν τα παιδιά, καταλαβαίνουν.

Δε με ενδιαφέρει. Δεν αποτελώ παρα μονάχα μέλος ενός παρελθόντος

που σταμάτησε να χτυπάει δευτερόλεπτα όταν έγινε το ατύχημα...

* Δε σε πιστεύω. Τα μάτια σου τρέχουν δάκρυα. Τα νιώθεις;

* Λυπάμαι μα δε θυμάμαι τη γεύση και μόλις ήμουν έτοιμη να σε ρωτήσω αν βρέχει.

* Όχι. Άπλα κλαις. Αρα θυμάσαι.!

* Αν σε απογοητεύω... Τελοσπαντων, εγώ υπήρξα κι έκανα τόσα λάθη, αυτό ήταν το σωστό. Φρόντισε μονάχα να μην πετάς κοντά στον ήλιο.

Φρόντισε να μετανιώσεις. Θα με καταλάβεις. Αυτό ήταν το σωστό...

Έδωσες και

μετά ξόφλησες.
Συμβαίνει κι αυτό.
Σκορπισμένος μέσα μου
κι ακούω στη φωνή μου παράπονα.
Μια νύχτα αρκεί για να υπάρχεις
και σ όλη μου τη ζωή με επεισες πως
εγώ έχω το πρόβλημα και να το λύσω μόνη μου.
Έφυγα. Καληνύχτα!
Και στο κάτω κάτω σταμάτα επιτέλους!

Η συζήτηση είναι μάταιη
όταν πιστεύω πως ότι κι αν πω θα περάσει μα δε θα αγγίξει,
ή ακόμα πως
δεν θα μου φτάσουν οι λέξεις, ο χρόνος κι ο "χώρος"...

Περνάω μαζί με τον καιρό...
Δε μ απασχολεί νομίζω
εντάξει στο μέλλον ίσως
Ούτε το μέλλον μ απασχολεί
ιδιαίτερα τώρα που το σκέφτομαι..
Είναι μεταβατική περίοδος μάλλον...
Έξαλλου αδειάζοντας γεμίζεις λογικά,
ή τουλάχιστον είναι το επακόλουθο...
όπως όταν γράφεις τις τελευταίες σου λέξεις κάτω από το όνομα της,
όπως νιώθεις όταν ξυπνάς την αλήθεια και γνωρίζεις το πρωί από το όνειρο
όπως νιώθεις όταν κοιτάζοντας τη θάλασσα στη θέση δίπλα σου είναι άλλος τώρα
όπως συμβαίνει και με το σώμα σου ή το μυαλό σου εδώ και καιρό ...

Πολλές ιδέες για το τίποτα...
Σέρνεσαι στο πάτωμα. Μαζί με τις σκέψεις σου και τον εγωισμό σου. Ακουμπάς την ανοσία.
Δε μιλάς πολύ, ή μάλλον όχι, αρκετές λέξεις υπάρχουν και τώρα μα χάνεις στην ουσία,
δεν πείθεις, δε σε νοιάζει φαίνεται, δεν αγωνίζεσαι, τα χάνεις, ενώ χάνεσαι...
Ακόμα να σε νοιαξει, και πάλι βρίσκεσαι να έρπεσαι μαζί με το παρελθόν σε μια υστάτη προσπάθεια για ουρανό, πάντα στη αρχή γυρίζεις έτσι γίνεται επειδή είσαι στη μέση και δεν ξέρεις που να πας...
Κι ο κύκλος σου δεν κλείνει ποτέ.

Υ.Γ. Ευχαριστώ το Θανάση για τις φωτογραφίες!

18 και μια μερα...

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

Εγώ έχω μια που δεν πήγε.

Όλοι μας έχουμε νομίζω.