Γράμμα Ε

Δεν ξέρω γιατί δε μπορώ να τα γράψω...

Καλά να μην μπορώ να τα πω αλλά να μην τα καταφέρνω κι έτσι παραπάει...

Κάτι συμβαίνει, φούσκωσα

βλέπεις μερικές φορές νιώθω τόσο αλλού

και τόσο μακριά για να είμαι κομμάτι σου, μα είμαι, ή τουλάχιστον έτσι νιώθω...

Όμως ξέρεις τι, νιώθω το τελευταίο, νιώθω εκείνο που αν πονάει αντέχει και δεν πειράζει, νιώθω εκείνο που, καθώς, είναι και δεν είναι δεν το μετράμε ποτέ,εξάλλου μια είναι και μια δεν είναι...

Κοίτα, εύκολο δεν είναι να μαγκώσεις κάπου, με κάποιον(;)

τότε που όταν λες το ''παντα" το εννοείς, τότε που το "ποτέ" υπάρχει...

Εγώ ξέρω πόσο δίπλα είμαι σ αυτό,
και πόσο μακριά είμαι από εκείνη την πληρότητα...

Ξέρεις για να γεμίσεις από κάποιον,

τότε που το ποτέ και το πάντα σημαίνουν,

πρέπει να βγάλεις τον ένα σου εαυτό από τη μέση,

πρέπει να αδειάσεις γιατί χρειάζεται ο χώρος...

κι ενώ μια καρδιά μπορεί να στηρίξει τα πάντα την ανασφάλεια δεν την αντέχει,

κι εγώ μερικές φορές νιώθω πως τη μοιράζομαι τη δική σου

όμως χειρότερα νιώθω πως πατάει πάνω μου,

πως με σπρώχνει προς τα κάτω, πως αδειάζει ότι έχω, για σένα ούτως ή άλλως,

και μετά έχεις να κάνεις με κάτι κούφιο που μιλάει και γελάει

και δεν ξέρει να διαβάζει ούτε γράμματα αλλά ούτε συναισθήματα κι αυτό είναι απαίσιο,

κι ακόμα κι αν δε συμβαίνει

εγώ το νιώθω αρα δεν παύει να είναι απαίσιο....

Θυμάσαι

κάποτε σου είπα πως δεν εναλλάσσονται οι ρόλοι, νομίζω αυτό εννοούσα...

Ξέρω πως σ ενοχλεί το πήγαιν' έλα...

δεν το κάνω επίτηδες και πάλι δεν δικαιολογούμαι

όμως κοίτα είναι φορές που γίνεται για να πάρω αέρα..

Έχεις τα πάντα, κοίτα τον εαυτό σου!

Τον αγαπάω, έτσι όπως είναι...

Μα δες όμως πως μπορεί να υπάρξει...

Μια φορά τραγουδούσαμε

και με κοίταζες και περίμενες να σου γνέψω

και χαμογελούσες ζεστά όπως μ αρέσει...

Ήθελα να μην τελειώσει το τραγούδι, γιατί δε χαιρόμουν μονάχα για σένα, ως συνήθως,

αλλά και για τις δυο μας...

Ό τι έχεις το νιώθω και δικό μου, έτσι θέλω να κάνεις και συ,

όμως εκείνη τη φορά δεν το σκέφτηκα καν
γιατί ότι είχες ήταν στο ηχείο της κιθάρας μου και στα δάχτυλα μου,
και η καρδία σου χτυπούσε στο ρυθμό μαζί με τη δική μου,
μπορώ να πω στις αναπνοές δεν τα κατάφερα το ίδιο καλά,
όμως ήμασταν ομάδα-τι πεζό που ακούγεται(!) μα δεν είναι, φοβαμαι έχω ξεχάσει τι σημαίνει(.)

αλλά θα σκεφτόταν κανείς αν τα χέρια του είναι δικά του;;;

Να κάπως έτσι...

Αυτό θέλω εγώ να είσαι εσύ στο εμείς και να υπάρχει οξυγόνο για όλους...

το Εγώ και το Εσύ
έχουν την ίδια αρχή
με το Εμείς...

Βλεπω(!) ... Απλα δε μπορω να δω

Δε με νοιάζει γενικά, 

μόνο που σήμερα 

ήσουν λίγο μακριά 

κι έτσι έχασα το βλέμμα σου, 

κι απλά σε είδα να φεύγεις.

Δε μπορείς να τραγουδάς
αν δεν ακούς καλά
(όσο ταλέντο κι αν έχεις)

...

Άκουσα τη φωνή σου μετά από τόσο καιρό... Παράξενο συναίσθημα. Άργησα να σε αναγνωρίσω. Μα μετά είχα πάθει σοκ. Το καλύτερο δώρο γεννεθλίων, μαζι με μια τουλίπα... ήταν ένα πολύχρωμο μουσικό διάλειμμα, από πολύ μακρία. Μου έχεις λείψει και σε λίγο θα μετράει ένας χρόνος. Περνάει ο καιρός...

Το ποτάμι πλημμύρισε το δρόμο
πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο
που χε στα χέρια του ένα κίτρινο δέμα
με δύο τουλίπες, μια καρδιά και ένα ψέμα
και έβρεχε μικρές πυγολαμπίδες
για να διαβάζει μέρα νύχτα τις σελίδες
που χεις κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα                                            
δικός σου για πάντα                                            
I'll be there as a taste on your cheek so you can remember...                 

Ναταλία Κ.                                          

Καπου, σε καποιο καποτε...

-Σειρά μου τώρα!
Φαντάσου πως είναι Καλοκαίρι Απόγευμα Ιούνιος...Είμαστε σπίτι. Εγώ παίζω πιάνο  κι εσύ κάθεσαι στο μπαλκόνι και παρατηρείς την πόλη. Κάποια φώτα έχουν ήδη ανάψει. Φαίνεται η σκιά σου όσο πλησιάζεις δίπλα μου μα δε σε κοιτάω, συνεχίζω απλά να παίζω. Αλλά σε βλέπω και ξέρω τα μάτια σου.(2) "Βαρέθηκα" παίρνω το ύφος και προσπαθώ να σε πείσω. Σηκώνομαι. "Εντάξει πάμε".
Τα καλοκαίρια σ αρέσει πολύ η πόλη, κι έτσι κάνουμε βόλτες συνέχεια. Εγώ προτιμώ σπίτι ταινία μουσική ή κάτι αλλά εσένα σ αρέσουν οι δρόμοι. Κοιτάζεις τους ανθρώπους Γνωρίζεις βλέμματα Αναγνωρίζεις φωνές, Θυμάσαι λίγο τα παλιά και είσαι ο εαυτός σου να κάνεις ότι θες, εδώ που δε σε ξέρει κανείς παρα μόνο εγώ κι αυτό από επιλογή σου.
Προχωρήσαμε μέχρι το λιμάνι. Ο ήλιος έδυσε εντελώς τώρα...χαμογελάς κι αυτό φτάνει...

Διαβασε το 2η φορα

- Εγώ κάθομαι στο πάτωμα
και παίζω με την κιθάρα σου
και προσπαθώ
να γράψω μουσική
σε κάτι στίχους...

-Πρόσεχε
μην κρυώσεις
εκεί στο πάτωμα
που κάθεσαι
αυτό είναι πάντα παγωμένο,
δεν το νοιάζεις εσύ[...]

Έρωτας είναι...

Έρωτας είναι να τραγουδάς ακόμα κι όταν ο λαιμός σου αρνείται...
Έρωτας είναι να βλέπεις τη μεγάλη σου αγάπη, την πιο πρακτική τέχνη, στην τηλεόραση κουρνιασμένη στον καναπέ. Έξω βροχή.
Έρωτας είναι ποδηλατάδα στο λιμάνι με τον ήλιο ντάλα ή και το σούρουπο.
Έρωτας είναι ο παφλασμός των κυμάτων και το θρόισμα των φύλλων...
Έρωτας είναι ένα αλμυρό φιλί...
Έρωτας είναι η φωνή σου που λέει τ' όνομά μου
Έρωτας είναι η ρυθμική σου ανάσα καθώς σε παίρνει ο ύπνος
Έρωτας είναι η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος
Έρωτας είναι ένα ζεστό χαμόγελο
Έρωτας είναι ο καλοκαιρινός ήλιος και τα πρώτα σύννεφα
Έρωτας είναι μια φωνή που μιλάει γαλλικά
Έρωτας είναι να βλέπεις το βυθό καθώς ανασηκώνεται το κύμα
Έρωτας είναι ένα μπουκέτο τουλίπες
Έρωτας είναι ένα παλιό φροντιστήριο γαλλικών
Έρωτας είναι λεμονάδα στη λιακάδα
Έρωτας είναι η αγκαλιά σου
Έρωτας είναι η ζωή
Έρωτας είναι το κόκκινο που σε τυλίγει
Έρωτας είναι το μπλε της ζωής (μου)
Έρωτας είναι που μπορώ να φύγω μα δε θέλω
Έρωτας είναι που θέλω να φύγω μα δεν μπορώ...
Έρωτας είναι είσαι εσύ...

Ναταλία Κ.