Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Μαρία Νεφέλη- Ελύτης

H Παρουσία

Μ. Ν.:Περπατώ μες στ΄αγκάθια μες στα σκοτεινά σ΄αυτά που΄ναι να γίνουν και στ΄αλλοτινά κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη άμυνα τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

Α.: Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει το κενό. Ν΄ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά καμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή και ωραία. Μα να της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου. Σα να γίνεται κάτι αλλού – που μόνο αυτή το ακούει και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι ε κ ε ί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.

Μ.Ν.: Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου έλεγε “θυμάσαι;” Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα – πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα – κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα “μπα θα συνηθίσω”. Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα και άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν – ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή - δεν ξέρω – κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...

Nαταλία Κ.

Ανανμήσεις...



Θυμάμαι τον εαυτό μου... Αυγουστιάτικο απόγευμα, να ετοιμάζομαι για εξοδο.Πριν δύο καλοκαίρια. Ενθουσιασμένη. Έτοιμη να ανακαλύψω άλλη μια γωνιά της πόλης, να κατακτήσω τον κόσμο. Αλλά δε βιαζόμουνα. Με το πάσο μου...Είχα όλο το χρόνο μπροστά μου.Και θεωρητικά ακόμα τον έχω,μα νιώθω πως κάποιος μου τον κλέβει κάθε μερα. Υπομονή...Τα καλύτερα μας περιμένουν, στη γωνία...Κι η ζωή μου κλείνει το μάτι...

Ναταλία Κ.
Το έκανα,
Σε έβγαλα απ'τις σκέψεις μου
Κι όμως σου χάρισα,
το πιο ζεστό χαμόγελο,
το πιο γεμάτο βλέμμα,
το απέραντο,
το αληθινό,
το Σ΄αγαπώ.

Και σε άφησα για πάντα,
δικό μου κάποτε,
στο βάθος της ψυχής μου.
Εκεί όπου ανήκεις,
εκεί που ήσουν πάντα.

Εσένα που σε ήθελα τόσο πολύ,
μα σε είχα τόσο λίγο.

Ναταλία Κ.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Σας άφησα μήνυμα

Εμπρός, εμπρός με ακούτε;
Εμπρός από μακριά τηλεφωνώ.
Δεν ακούγομαι; τι, ξεφορτίστηκε η απόσταση;
Από κινητό διάστημα μιλάτε;
Να ξαναπατήσω το μηδέν; Κι άλλο;
Με ακούτε τώρα;
Ναι μου δίνετε σας παρακαλώ τη μαμά μου;
Τι αριθμό πήρα;
Τον ουρανό αυτόν μου έχουν δώσει. Δεν είναι κει;

Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της
είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε κι εγώ
μικρό παιδί κατουρημένο γοερά
μούσκεμα ο φόβος ως απάνω
κι ακόμα να στεγνώσει.

Να 'ρθει να τον αλλάξει.

Αν δεν μπορέσει, της λέτε ακόμα ότι
ωρίμασε εκείνη η παλιά φοβέρα της
πως θα με φάει ο γέρος αν δεν τελειώσω
το φαγητό μου.

Ωρίμασε, έγινα γεύμα γήρατος.
Όχι σε ταβερνάκι ονείρου.
Σε κάποιο λαϊκό μαγέρικο που άνοιξε
ο καθρέφτης.


Κική Δημουλά
Ήχος απομακρύνσεων
Ίκαρος, 2001

Τότε που έχεις τόσα να πεις αλλά δε μπορείς...

Πριν λίγο σκεφτόμουν αν μπορώ να συγχωρήσω κι αν το έχω κάνει ποτέ. 

Η απάντηση είναι όχι, και στα δύο.   Δε θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει ναι δεύτερος για μια επανασύνδεση, δεν έχω πει ποτέ ''εντάξει'' - απ' αυτά που λες όταν κάποιος σε πληγώνει, όμως εσύ αφού τον θέλεις πίσω στη ζωή σου μετά από σκέψεις και ένταση επαναφέρεις τις προηγούμενες σου ισορροπίες στη θέση τους, με εκείνον μέσα φυσικά... 
Και πραγματικά πιστεύω πως δε μπορώ γιατί δεν έχω αφεθεί ποτέ από ενοχές ... Όπως ας πούμε για να μάθει κανείς την αγάπη πρέπει ν αγαπηθεί,έτσι και για να συγχωρέσεις πρέπει να συγχωρεθείς κι εμένα δε μου χει συμβεί ακόμα κι ας έχω περάσει τόσες φορές από την θέση εκείνη.
Αφού πάντα φταίω που επιτρέπω κι ακόμα που διαλέγω αυτόν το ρόλο, και που αποτρέπω την αλήθεια να συμβεί και να πληγώσει...   
                            
Σ αγαπώ μα δε φτάνει αυτό...|!|

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

(...)

Πρώτη φορά τρομάζω έτσι (!)

  Οι άνθρωποι νιώθουμε μες απ' τον εαυτό μας, ταυτιζόμαστε, ζηλεύουμε και σε σπάνιες περιπτώσεις μπαίνουμε στην απέναντι θέση να καταλάβουμε τον άλλο. Έτσι κι εγώ, ότι μ αγγίζει είναι γιατί ξεφεύγω για λίγο, βλέπω τη ζωή με ξένα χρώματα κι υπερβολές γι αγάπη, κι έτσι δανείζομαι ευχές και σκέψεις...Κι όλο αυτό πια δε με φοβίζει. Βρήκα τον τρόπο φαίνεται, τον έμαθα καλά και τα όρια σημαίνουν λίγα πράγματα πια για μένα...
  
  Τότε που (...) Το πρόβλημα ήρθε...
Ανακάλυψα πως πέραν αυτής της ενασχόλησης με τις καρδιές των διπλανών μου υπάρχει άλλη τόση άβυσσος να μου θυμίζει όσα δε μπορώ μα πρέπει να γνωρίσω.  
Πρώτη φορά τρομάζω έτσι(!) . Πρώτη φορά συνειρμός δεν έγινε και πρώτη φορά όλα έγιναν τόσο αργά κι όμως τόσο γρήγορα που να βαραίνουν οι αποφάσεις απ' την ψυχραιμία. Χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς πρώτες καλά καλά, πρώτη φορά δεν ένιωσα μέσα μου το 'ιδιο' (να τρομάξω δηλαδή με τις σκέψεις μου για τον πόνο που υπάρχει κάπου έξω). Πρώτη φορά πόνεσα για τον άλλο κι όχι για μένα,όπως πρώτη φορά φοβήθηκα για την αληθινή πραγματικότητα κι όχι για την ψεύτικη υπερβολή που φτιάχνω στην προσπάθεια μου...
Πρώτη φορά η αλήθεια με ξεπέρασε και πάλι πρώτη φορά ήταν πιο δυνατή απ όσους ψεύτικους φόβους έχω χτίσει ως τώρα,μα πάντα στην προσπάθεια να νιώσω και να ζήσω...
      
   Μαθαίνοντας το τι και πως, Πρώτη φορά τρομάζω έτσι...